Eindejaarsreis Praag
Van 25/01 tot en met 29/01 trokken de laatste jaren van onze school erop uit om Praag, de hoofdstad van Tsjechië onveilig te maken! Hier lees je het verslag, foto's volgen normaal nog!
Verslag 1
Dinsdagmorgen 26 januari 7u 15:
Ergens tussen de Duitse grens en Praag.
De witte strepen, die met regelmaat onder de wielen van de gigantische bus verdwenen, hebben plaats gemaakt voor sneeuw.
De rit is tot nu toe goed verlopen, het wordt stilaan licht en de afstand naar de eindbestemming neemt gestaag af.
Met 54 studenten, 6 begeleiders en 2 chauffeurs zijn we gisterenavond vertrokken aan de school. De bekende taferelen van hopeloze vriendjes die moeten achterblijven, wuivende ouders en uitzwaaiende collega’s lieten we achter ons toen de bus koers zette naar het Oosten, 944,6 km voor de boeg.
Na een paar films gisterenavond is ons reisgezelschap ingedommeld. In de meest bizarre houdingen ligt iedereen te slapen of doet verwoede pogingen om de ogen dicht te houden. Met de bijbehorende spierpijn wordt er links en rechts al iemand wakker.
Onze maag begint te rommelen, wij hopen op een stevig ontbijt in het hotel bij aankomst.
Verslag 2
Dinsdagnacht 1u 40:
Hotel Duo
De laatste kilometers van de heenreis duurde langer dan verwacht wegens de drukte en het slechte weer. Maar de late aankomst in het hotel werd ruimschoots goedgemaakt door de luxe en het ontbijt dat op ons stond te wachten.
Gontran onze Belgische gids ter plaatse legde na het betrekken van de kamers het stadspel “Da Vinci code” uit en de studenten trokken in groepjes de lichtbewolkte en besneeuwde stad Praag in. Om het spel tot een goed einde te brengen moesten ze zowel gebruik maken van de pas vernieuwde metro als van de tramstellen uit Russische periode. Er diende op verschillende plaatsen opdrachten opgeloste te worden. De resultaten hiervan verwezen naar een plaats die op een afgesproken uur moest worden bereikt. Met de nodige trots zagen we alle groepen tijdig aankomen op de afgesproken plek. De temperatuur was ondertussen gezakt tot -8° waardoor een plekje in de zon zeer gegeerd gebied werd.
Gondran werd versterkt door, plaatselijke gids Eva, en zij gaven ons een rondleiding door de oude stad met allerhande verhalen over gebouwen plaatsen en typische anekdotes. Op het einde van deze rondleiding was het al behoorlijk donker en de temperatuur bleef dalen. Het was voor iedereen een verademing om in de bus te stappen en in het lekker warme hotel te genieten van de uitgebreide buffetmaaltijd.
De mogelijkheden in het hotel waren voldoende groot waardoor de keuze tussen: in de warmte bowlen of zwemmen of door de kou naar een dancing in het centrum te stappen snel gemaakt was.
De rust daalde neer over onze gang op de tweede verdieping. Net op dat moment kwamen onze Nederlandse en Duitse vrienden het hotel verder vullen op de derde en vierde verdieping. Deze thuiskomst ging gepaard met ergerlijke taferelen en geluiden. In ondergoed en van drank en sigaretten voorziene studenten dwaalden door de hotelgangen. De begeleiders blonken uit in afwezigheid en onverschilligheid. Dhr. Bergmans gesterkt door Mevr. Pleysier gingen, in hun gekende stijl, orde op zaken stellen. Met resultaat!
Verslag 3
Woensdagmiddag 12u15:
Terug van Terezin naar Praag
De koude deze morgen in Terezin, doorvoerkamp in wereldoorlog 2 , werd nog sterker aangevoeld door de verschrikkingen die daar een grote halve eeuw gelden hebben plaatsgevonden. De te kleine cellen, de executieplaats, het getto en het contrast met de Duitse propaganda werden in stilte bekeken en aanhoort. Het weidse landschap met de vredige sneeuwlaag schoof aan ons voorbij toen we in gedachten verzonken terug naar Praag reden in een warme bus.
Verslag 4
Woensdagnacht 4u10:
Hotel Duo
Na terugkeer in Praag was er een bezoek aan de burcht gepland. Allerlei anekdotes in de Kathedraal en buiten aan de burcht werden door Gontran en Eva opgedist. De wissel van de erewacht, het gouden straatje de Vlaamse leeuw in de Kathedraal, al deze bezienswaardigheden werden met grote interesse door de groep bekeken.
Maar stilaan groeide de spanning, de geschiedenis maakte plaats voor een onbekende toekomst: de berucht dancing met 5 verdiepingen in het centrum van Praag.
Karlovy Lazne Club Prague.
Na de maaltijd en het nodige omkleedwerk konden we op pad met de metro.
Alles verliep perfect totdat een van onze brave jongetjes vergat af te stappen en met zijn neus platgedrukt tegen het raam in de donkere metrotunnel verdween. Paniek alom, het slachtoffer werd overstelpt met gsm berichten waardoor er geen enkel doorkwam. Toen even later toch contact kon worden gemaakt en de richtlijnen om terug te keren goed waren opgevolgd verscheen onze verloren zoon als held in het metrostation, de sfeer zat er goed in.
Het sneeuwde hevig toen we bij Karlovy toekwamen maar binnen was het warm. In het gebouw daverde de muziek en schoten de lazerstralen trefzeker door de verschillende ruimtes van dit tot dancing omgetoverde zwembadcomplex. Onze studenten genoten, ze werden opgenomen in de cadans van trillende bassen. Taal was plots geen barrière meer, luider spreken aangevuld met gebaren zorgde voor contacten over de grenzen heen. De muziek zweepte op en zelfs de minder goden van de dansvloer dreven mee op de hoge en lage tonen die het hele complex vulde.
Toen de avond op zijn einde liep en het afscheid naderde werden de prille contacten verbroken. Adressen werden uitgewisseld, voornemens gemaakt en innige omhelzingen voor de eeuwigheid in het geheugen gegrift. Wij als begeleiders waren apetrots en onbeschrijfelijk tevreden, iedereen had genoten maar iedereen was ook netjes op tijd. In opperbeste stemming wandelde het gezelschap, door de sneeuw, naar de wachtende bus. De warme herinneringen waren voldoende om de kou te trotseren. Ondertussen was de nacht al ver gevorderd en de stilte, noodzakelijk in een hotel, keerde spoedig weer.
Verslag 5
Donderdagnacht 23u40:
In de bus richting Essen
De afgelopen nacht was voor de meesten onder ons kort. Maar niet tegenstaande de zeer beperkte rustperiode waren al onze studenten weer keurig op tijd aan de bus. Dit keer met pak en zak. We konden iedereen ook de hotelborg terugbetalen, een leuk zakcentje voor de winkelmiddag.
Het bezoek aan de verschillende synagogen was taai. In het begin konden beide gidsen iedereen nog boeien. Het joodse kerkhof, de tentoonstelling met kindertekeningen uit Terezin, de joodse leefgewoontes en het interieur van de tempels werden met interesse bekeken. Nadien nam de vermoeidheid duidelijk toe en de leergierigheid af.
Iedereen was dan ook opgelucht om aan de kruidtoren het startschot voor een winkelmoment te horen.
Op het eind van de middag waren we opnieuw blij verrast toen de ganse groep weer keurig op tijd aan het representatiehuis stond te wachten, je zou er haast emotioneel van worden.
De avondmaaltijd in een typisch Praagse kelderrestaurant begon met een plaatselijk gerecht.
Zureck, een dikke groentesoep met champignons, aardappelen en een half ei werd voor ons geplaatst. Het zag er goed uit maar de zure smaak was voor ons niet alledaags. Toch proefde iedereen en een aantal onder ons vonden te soep best te genieten. De rest van de maaltijd was beter op onze Westerse smaakpapillen afgestemd.
De laatste activiteit van deze reis wachtte op ons, “The Black Theater”. We wisten niet wat ons te wachten stond. Maar toen de muziek in het gezellige theater begon en de dansers over het podium zweefde raakte iedereen in de ban van dit spektakel. De fluo oplichtende figuren en attributen namen ons samen met de dansers mee in een wervelende show. De ene lachsalvo overstemde de andere. Toen een van onze dappere studentes mee op het podium klom was de zaal te klein. Wij mochten als begeleiders nog even een fluo paard mennen en sloten zo een prachtig avond af.
Ondertussen was het, net zoals voorspeld, hard beginnen sneeuwen. De bus stond vlakbij geparkeerd maar de korte afstand was toch voldoende om ons in sneeuwmannetjes te veranderen.
Iedereen zat op de bus, afscheid van Gontran, hij had onze reis tot een succes gemaakt.
Langzaam maar zeker kroop de bus door de besneeuwde straten van Praag, het zou voor de chauffeurs een vermoeiende tocht worden. De meesten onder ons dommelden in. Sommige droomden over thuis anderen dachten met weemoed aan de voorbije dagen. Wij waren tevreden dat iedereen weer heelhuids op de bus zat en trots op deze groep schitterende Praag reizigers.
UYD
