Eindejaarsreis Barcelona 2012
Pere Tarres, Barcelona, 24 januari 2012, 22u44, lounge hostal
Een witte, gestroomlijnde Vanhool dubbeldekker met 570pk en twee chauffeurs met een strakke planning. Een groep jongens, meisjes en begeleiders met rode neuzen en waterachtige ogen. (Shauni ontbreekt jammer genoeg). Een bestemming met weersverwachtingen die een vroege lente overtreffen. Dit zijn de ingrediënten.
Na een lange nacht met te korte stops (wettelijke rijtijden) komen we aan in Barcelona om 6u30. De gezichten zijn bleek van de gemiste slaap. Bij Farah is het niet alleen van het tekort aan slaap, zij verdwijnt ziek in bed. Het ontbijt doet bij de rest de wangen terug rood kleuren. Barcelona ligt te wachten.
Park Guell in de lentezon. Hans pikkelt kranig op zijn krukken de trappen op. De rest ploft neer op de prachtige banken van Gaudi. Even rust? De Sagrada Familia is de volgende bestemming. Dit imposant gebouw doet camera’s flitsen. De uitleg van de gids en de maquettes in het museum maken duidelijk hoe buitengewoon Antoni Gaudi was en hoe zijn werk nu nog steeds wordt verder gezet. In 2026 zou de basiliek voltooid moeten zijn, 100 jaar na de dood de meester architect. La Pedrera is het sluitstuk van deze Gaudi trilogie. Boven op het prachtgevormde dakterras uitkijken over de stad, overgoten door de late namiddagzon, Barcelona is prachtig.
Terug in het hotel worden de kamers, na uitgebreid overleg, betrokken door onze vermoeide studenten. De douches stromen, sommige met ijskoud water, andere als een stoombad. De geur van deo vult de gangen.
Nu is het stil in het hostal, Perres Tarres, een grote groep is net, opgetut en uitgedost, vertrokken voor een avonduitstap. De achterblijvers hangen rond in het hotel. Het zal niet lang duren vooraleer de eersten hun bed opzoeken. Na vorige nacht opgeplooid in de bus te liggen zal het nu heerlijk zijn om lang uitgerekt te slapen.
Pere Tarres, Barcelona, woensdag 25 januari 2012, 7u38, lounge hostal
Het is hier nog rustig in het hostal, de poetsvrouw wisselt de laatste nieuwtjes uit met de nachtwaker wiens gezicht even grijs is als zijn haar. Mondjesmaat komen leerlingen binnengesijpeld, de ene al wat frisser dan de andere.
Pere Tarres, Barcelona, woensdag 25 januari 2012, 21u17, kamer
Drukte op de gang, wie gaat kijken naar het voetbal, wie wil uitgaan? Lijsten worden opgemaakt, prospectie in de stad. In gebroken Engels worden de meisjes achter de balie uitgevraagd over mogelijkheden in de buurt. Anderen maken zich op.
Vanmorgen zijn we met de bus naar Figueres vertrokken, 140km ver. Het museum van Dali, ons doel, steekt fel af tegen de azuurblauwe lucht. Dit gebouw slokt ons op en geeft zijn geheimen prijs op een manier die Dali past. Krullend als zijn bekende snor. We vallen van de ene verbazing in de andere. De getoonde disciplines zijn zeer uiteenlopend maar stuk voor stuk bewonderenswaardig.
Na, weerom, een snelle hap, terug de bus in. Camp Nou lonkt. De sfeer in de bus wordt uitbundiger naar mate het stadion dichter komt. Dit is groot! Zitten vlak bij de grasmat, waar met chirurgisch precisie, de lijnen worden getrokken, het heeft wel iets, zelfs voor een matige aanbidder. Op deze plaats kan je het zweet van de spelers proeven. Camera’s worden in gereedheid gebracht, hier en daar is er al een interview. De arena maakt zich op voor brood en spelen, Barcelona-Madrid. We dalen af in de catacomben van dit immens gebouw. De interviewruimtes, de ingang van de spelers, alles is zo herkenbaar van tv. Een paar diehards scanderen “Barcelona” boven in het stadion, de echo weerkaatst op de overige 89920 lege stoelen. Het museum geeft zijn verleden prijs, de gadget winkel kent zijn prijs.
Pere Tarres, Barcelona, donderdag 26 januari 2012, 1u41, gang 2de verdieping
Geluiden op de gang, gesmoord gegiechel, onbestemd gebonk, de lift doet overuren. Door de overweldigende indruk die Camp Nou maakte is iedereen voetbalfan geworden. De match Barca-Madrid zien is een must. Na het bezoek aan een paar overvolle cafés is het aantal voetbalfans gereduceerd tot acht. De rest neemt bezit van de bodega, bekend van de avond voordien. Cocktails met de meest exotische namen vinden hun weg naar de feestvierders. Lachsalvo’s overstemmen de salsamuziek. Anne en Kimberly staan in het middelpunt van de belangstelling, hun achttiende verjaardag is een feit. Bij sommigen is de vermoeidheid duidelijk te zien. Anderen worden lichtjes overmoedig.
De straten van de brede Avinguda Diagonal zijn fel verlicht. Hele horden voetbalsupporters wandelen tevreden over de brede boulevard. Auto’s toeteren, scooters flitsen voorbij. Er hangt een feestelijke stemming na het gelijkspel en de kwalificatie van hun favoriete ploeg. Na een korte wandeling verspreiden de studenten zich over gangen en kamers van Hostal Pere Tarres. Langzaam daalt de stilte neer, een verloren Duitse student zoekt gezelschap op de verkeerde gang.
Franse grens, donderdag 26 januari, 22u09, autobus
De witte, gestroomlijnde Vanhool dubbeldekker met 570 pk is gevuld met de filmmuziek van de thriller“75”. De Franse grens ligt vlak achter ons, nog een dikke 1000km voor de boeg.
Vanmorgen verlieten we het hotel Pere Tarres definitief, onder een stralende zon. Niemand zal het eten missen. Het bezoek aan Poble Espagnol, met zijn typische bouwstijlen, eindigde op een zonnig terras. Deze laatste dag is de oude stad aan de beurt. Het beeld van Columbus, zijn hand wijzend naar Amerika, is ons referentiepunt. Het startschot is gegeven, de winkels zijn vogelvrij verklaard. De Ramblas wordt jachtterrein. Schoenen, truitjes, sjaaltjes en chocolade verwisselen van eigenaar. Met alle trofeeën staat de hele groep netjes op tijd te wachten op de bus.
Essen, Vrijdag 27 januari 14u15, school
De bus heeft net zijn vermoeide inhoud prijsgegeven. De valiezen, sommige een kleerkast groot, worden ratelend meegetrokken terwijl de gemiste ouder, vriend of vriendin in een omhelzing de eerste vragen stelt.
Hier staat hij nu, groot wit en leeg. Daarnet nog onze veilige cocon, nu een onpersoonlijk gevaarte op weg naar een volgende bestemming.
Verslag: D. Uytdewilligen
Verslag Budapest 2011
Dag 1 14 februari 2011 16u30
Terwijl de school leegloopt, stomen wij door Duitsland. Frankfurt ligt net achter ons. Met 55 studenten, we moesten Chuck achterlaten om medische redenen, 5 begeleiders en 2 chauffeurs rijden we de nacht tegemoet. Na een vertrek in de regen is na een paar uur de zon voorzichtig doorgebroken. Langgerekte schaduwen vallen over het zacht glooiende, Duitse landschap. Het is druk op de weg maar ondanks dat schieten we goed op. In de luxueuze bus wordt de ene film na de andere getoond. Van Wilder is gelukkig nog niet gekozen.
Nacht 1 15 februari 2011 2u15
Een koude wind waait over het verlaten parkeerterrein net voorbij Wenen. Vermoeide, halfslapende studenten zwijmelen tussen de stilstaande vrachtwagens naar het toilet. De zoveelste nachtelijke stop op deze reis. Op een paar “diehards” na is iedereen de laatste paar uur stilgevallen. De laatste film is nog door weinigen bekeken. Zo dadelijk rijden we Hongarije binnen en dan kunnen we in één trek naar Budapest.
Dag 2 15 februari 2011 6u00
De busrit is zeer vlot verlopen en beide chauffeurs, Luc en Ronny, hebben ons op een zeer comfortabele manier tot vlak voor het hotel gebracht. Buiten alle verwachting mogen we onze kamers al betrekken. De check in verloopt vlot. Op sommige kamers stroomt de douche al. Het ontbijt wordt voor ons klaargemaakt. Buiten wordt het stilaan licht. Budapest: wij zijn er klaar voor.
Dag 2 15 februari 2011 18u00
Pest is nu bekend terrein, Boeda komt morgen aan de beurt. Vanmorgen, na het uitgebreid buffetontbijt, hebben we kennis gemaakt met Kristina en Ewa onze gidsen voor vandaag. In hun beste Nederlands hebben ze ons door een ijskoud Boedapest gegidst. Na een aantal historisch belangrijke gebouwen en pleinen kwamen na de middag de godsdienstige trekpleisters aanbod.
De St Stefan Kathedraal, compleet met een zijn hand als relikwie, werd gevolgd door de , op één na grootste, synagoge ter wereld. Het herdenkingsteken ter ere van de slachtoffers van de Holocaust was het sluitstuk. Ondertussen was bij de meeste studenten de lichaamstemperatuur gedaald tot ver onder de comfortgrens. Morgen zal de elegantie plaats moeten maken voor elementaire isolatie.
In het hotel is het aangenaam druk, er is geloop tussen de kamers en zeker de helft van de studenten is al komen vragen wat er na het eten op het programma staat. Een dansgelegenheid blijkt hun voorkeur weg te dragen. Dit terwijl wij eerder aan een verkwikkende nachtrust dachten.
De douches doen opnieuw gouden zaken terwijl deodorant zo overvloedig wordt verspreid dat de rookmelders hun best moeten doen om niet in alarm te gaan.
Nacht 2 16 februari 2011 2u30
Met een 30 tal liefhebbers doken we de koude Hongaarse nacht in op zoek naar vertier. De aanwijzingen waren vrij summier: een oud grootwarenhuis met een dakterras omgebouwd als danstent. Vanavond zou er rap en reggae muziek zijn. Het bleek een schot in de roos. In het begin was het vrij rustig maar na 12u liep de tent vol. Op de tonen van een live rapper dansten de jongeren uit Budapest en onze studenten alsof hun leven ervan afhing. Rond 1u30 was voor de meesten de pijp uit. Ondertussen was het beginnen sneeuwen. Na een wandeling van een 10tal minuten waren we terug in het in rust verzonken hotel Atlas.
Dag 3 16 februari 2011 19u45
We zijn net in het hotel gearriveerd na een drukke dag. Vanmorgen verscheen iedereen op tijd aan het ontbijt, de ene al frisser dan de andere. In tegenstelling met gisteren konden we vandaag van de bus gebruik maken. Na een rondrit in Pest, met het heldenplein als hoogtepunt, reden we nu over de prachtige Donau naar Boeda. Het uitzicht was adembenemend. Het besneeuwde Budapest met de kronkelende Donau lag wit besneeuwd onder ons. Het paleis, het herdenkingsmonument, de legendes, kerken, fonteinen en beelden het was er allemaal.
Na de middag mochten we, na strenge controle, in het parlementsgebouw. Dit bouwwerk is het pronkstuk van Budapest en terecht. De zalen, gangen, de kroonjuwelen en het parlement zelf zijn van een schoonheid die dit bezoek meer dan waard maakten.
Na een korte busrit kwamen we aan bij de thermale baden. De buitenbaden, 38° warm, waren verkwikkend. De stoom die vrijkomt, de zwavelgeur, de buiten temperatuur onder 0° en de volle maan op de achtergrond zorgde voor, een haast, mystieke sfeer. Deze relaxte toestand werd abrupt afgebroken door de val van een van de meisjes. Uitgegleden op de natte tegels en gevallen op de pols. Diagnose in het ziekenhuis: waarschijnlijk gebarsten of gebroken.
Nacht 3 17 februari 2011 1u30
Iedereen ging mee naar de dancing, de verwachtingen waren hooggespannen. Maar toen kwam de domper op de feestvreugde: de danstent van gisteren liet geen -18 jarigen meer toe. Onze pleidooien konden niet baten. Na een korte wandeling vonden we een gezellig jongerencafé. Voor sommigen, de dansfreaks was dit een teleurstelling. En dankzij hun inspanningen werd er vlakbij een dancing gevonden. De eerste groep die wilde gaan slapen is nu al terug in het hotel. De rest gaat uit zijn dak.
Dag 4 17 Februari 2011 7u35
Vannacht is de tweede groep rond 2u30 teruggekeerd. Holle geluiden in een lege straat. Zacht gefluister op de gangen, gestommel in de kamer hiernaast een douche begint te lopen.
De ochtend kondigt zich voorzichtig aan. De zware gordijnen filteren het licht. Jammer genoeg is het grijze weer van gisteren weer van de partij. Op de daken aan de overkant van de Nèpszinhaz utca ligt nog steeds sneeuw. Een heel aantal studenten zijn nu reeds wakker. Het is weer genieten van het uitgebreid ontbijt en de straffe koffie. De valiezen worden gemaakt. Na het ontbijt verlaten we het hotel.
Nacht 4 18 Februari 2011 2u00
De bus is net voorbij Wenen gestopt. Weerom een korte pauze in de nacht. Een grote neger in een geel regenpak staat buiten in de kou te controleren of iedereen betaald om de toiletten te gebruiken.
De laatste dag in Hongarije was goed gevuld. Met een Hongaarse bus reden we naar Szentendre. De uitleg van de gidsen in het kunstenaarsdorp was kort, de interesse in de zoveelste kerk was dat ook. Nu was er tijd voorzien om te winkelen. Onze jongens en meisjes zwermden uit om het mooiste cadeau voor het liefste vriendje te vinden, armbandjes werden gekeurd en goed bevonden. Bij een plaatselijk gebak genieten van een lekkere koffie in leuk gezelschap terwijl het buiten sneeuwt, wat wil je nog meer. Na de inkopen, de ene gaf al wat meer uit dan de andere, gingen we verder met de Hongaarse bus naar het paleis van Koning Matheus.
Na een bezoek aan de gerestaureerde ruïne was het tijd voor de laatste activiteit: de ridderspelen. Met gepast tromgeroffel werden we naar een kasteel bovenop de heuvel geleid. De brede Donau stroomde onder ons en verdween in de verte tussen de besneeuwde heuvels in de mist. Een ridder verwelkomde ons en warme zoete citroenthee werd voor iedereen uitgeschonken. We namen plaats op een tribune op de binnenplaats van het kasteel. Uit de studentengroep werd een koning, koningin, nar en boef gekozen door geroep op de tribune. De keuze was snel gemaakt. Er traden 7 ridders aan die, per twee, na een groet aan het koningsechtpaar een duel uitvochten met zwaarden, bijlen, kettingen en hakmessen. De gensters vlogen in het rond. In groep, schoten ridders met pijl en boog en gooiden met sterren en speren op een doel. Op het einde mocht iedereen de wapens uitproberen.
Na dit schouwspel gingen we in navolging van het koningspaar langs het besneeuwde, gladde pad terug naar beneden. In het restaurant, aan de oever van de Donau, stonden de feesttafels gedekt. De koning en koningin namen plaats aan het hoofd van de tafel, een muzikant speelde middeleeuwse muziek op een luit. Het kramieken servies, de zware houten tafels en de grote kroonluchters zorgde samen met de rest van de aankleding voor een middeleeuwse sfeer. De maaltijd: soep met vlees, een hoofdschotel met rode kool, aardappelen en verschillende lekkere vleessoorten en een dessert ,het werd door iedereen met smaak verorberd.
Na de maaltijd namen we afscheid, met applaus, van onze gidsen. Kristina, de gids met zeer goede kennis van data en geschiedenis en Eva met meer vertelcapaciteiten en een aangename stem, ze hadden ons de afgelopen dagen vergezeld. Met gepaste trots hadden ze de geschiedenis van hun land en hun volk aan ons verteld.
Het weerzien met Luc en Ronny, onze chauffeurs, was voor een aantal jongens en meisjes het startschot voor de terugreis en de hereniging met vriendje of vriendin. Onze Hongaarse gidsen bleven achter aan de oever van de Donau en wij verdwenen met onze luxebus de koude nacht in, de voorsteven gericht naar het Westen.
Dag 5 18 Februari 10u46
We zijn vlakbij Keulen. Nog een drietal uurtjes. De nachtrit is zeer vlot verlopen. De lichte sneeuw overgaand in regen en de latere mist hadden weinig invloed op de vooropgestelde planning. Met een minimum aantal stops stoof de bus over de Oostenrijkse en Duitse snelwegen. De films, met Babe als absoluut hoogtepunt, zorgde tot middernacht voor ontspanning. Nadien was de donkere bus een verzameling van, opgerolde onder dekentjes verstopte, slapende mensen.
Een beetje verdwaasd stapt iedereen uit de bus, na een week intens samenzijn komt het einde plots. Valiezen, tassen en bekende gezichten verdwijnen samen met de herinneringen in alle richtingen. Een blauwe muts blijft achter op de stoep voor de school.
D. Uytdewilligen
Eindejaarsreis Praag 2010
Van 25/01 tot en met 29/01 trokken de laatste jaren van onze school erop uit om Praag, de hoofdstad van Tsjechië onveilig te maken! Hier lees je het verslag, foto's volgen normaal nog!
Verslag 1
Dinsdagmorgen 26 januari 7u 15:
Ergens tussen de Duitse grens en Praag.
De witte strepen, die met regelmaat onder de wielen van de gigantische bus verdwenen, hebben plaats gemaakt voor sneeuw.
De rit is tot nu toe goed verlopen, het wordt stilaan licht en de afstand naar de eindbestemming neemt gestaag af.
Met 54 studenten, 6 begeleiders en 2 chauffeurs zijn we gisterenavond vertrokken aan de school. De bekende taferelen van hopeloze vriendjes die moeten achterblijven, wuivende ouders en uitzwaaiende collega’s lieten we achter ons toen de bus koers zette naar het Oosten, 944,6 km voor de boeg.
Na een paar films gisterenavond is ons reisgezelschap ingedommeld. In de meest bizarre houdingen ligt iedereen te slapen of doet verwoede pogingen om de ogen dicht te houden. Met de bijbehorende spierpijn wordt er links en rechts al iemand wakker.
Onze maag begint te rommelen, wij hopen op een stevig ontbijt in het hotel bij aankomst.
Verslag 2
Dinsdagnacht 1u 40:
Hotel Duo
De laatste kilometers van de heenreis duurde langer dan verwacht wegens de drukte en het slechte weer. Maar de late aankomst in het hotel werd ruimschoots goedgemaakt door de luxe en het ontbijt dat op ons stond te wachten.
Gontran onze Belgische gids ter plaatse legde na het betrekken van de kamers het stadspel “Da Vinci code” uit en de studenten trokken in groepjes de lichtbewolkte en besneeuwde stad Praag in. Om het spel tot een goed einde te brengen moesten ze zowel gebruik maken van de pas vernieuwde metro als van de tramstellen uit Russische periode. Er diende op verschillende plaatsen opdrachten opgeloste te worden. De resultaten hiervan verwezen naar een plaats die op een afgesproken uur moest worden bereikt. Met de nodige trots zagen we alle groepen tijdig aankomen op de afgesproken plek. De temperatuur was ondertussen gezakt tot -8° waardoor een plekje in de zon zeer gegeerd gebied werd.
Gondran werd versterkt door, plaatselijke gids Eva, en zij gaven ons een rondleiding door de oude stad met allerhande verhalen over gebouwen plaatsen en typische anekdotes. Op het einde van deze rondleiding was het al behoorlijk donker en de temperatuur bleef dalen. Het was voor iedereen een verademing om in de bus te stappen en in het lekker warme hotel te genieten van de uitgebreide buffetmaaltijd.
De mogelijkheden in het hotel waren voldoende groot waardoor de keuze tussen: in de warmte bowlen of zwemmen of door de kou naar een dancing in het centrum te stappen snel gemaakt was.
De rust daalde neer over onze gang op de tweede verdieping. Net op dat moment kwamen onze Nederlandse en Duitse vrienden het hotel verder vullen op de derde en vierde verdieping. Deze thuiskomst ging gepaard met ergerlijke taferelen en geluiden. In ondergoed en van drank en sigaretten voorziene studenten dwaalden door de hotelgangen. De begeleiders blonken uit in afwezigheid en onverschilligheid. Dhr. Bergmans gesterkt door Mevr. Pleysier gingen, in hun gekende stijl, orde op zaken stellen. Met resultaat!
Verslag 3
Woensdagmiddag 12u15:
Terug van Terezin naar Praag
De koude deze morgen in Terezin, doorvoerkamp in wereldoorlog 2 , werd nog sterker aangevoeld door de verschrikkingen die daar een grote halve eeuw gelden hebben plaatsgevonden. De te kleine cellen, de executieplaats, het getto en het contrast met de Duitse propaganda werden in stilte bekeken en aanhoort. Het weidse landschap met de vredige sneeuwlaag schoof aan ons voorbij toen we in gedachten verzonken terug naar Praag reden in een warme bus.
Verslag 4
Woensdagnacht 4u10:
Hotel Duo
Na terugkeer in Praag was er een bezoek aan de burcht gepland. Allerlei anekdotes in de Kathedraal en buiten aan de burcht werden door Gontran en Eva opgedist. De wissel van de erewacht, het gouden straatje de Vlaamse leeuw in de Kathedraal, al deze bezienswaardigheden werden met grote interesse door de groep bekeken.
Maar stilaan groeide de spanning, de geschiedenis maakte plaats voor een onbekende toekomst: de berucht dancing met 5 verdiepingen in het centrum van Praag.
Karlovy Lazne Club Prague.
Na de maaltijd en het nodige omkleedwerk konden we op pad met de metro.
Alles verliep perfect totdat een van onze brave jongetjes vergat af te stappen en met zijn neus platgedrukt tegen het raam in de donkere metrotunnel verdween. Paniek alom, het slachtoffer werd overstelpt met gsm berichten waardoor er geen enkel doorkwam. Toen even later toch contact kon worden gemaakt en de richtlijnen om terug te keren goed waren opgevolgd verscheen onze verloren zoon als held in het metrostation, de sfeer zat er goed in.
Het sneeuwde hevig toen we bij Karlovy toekwamen maar binnen was het warm. In het gebouw daverde de muziek en schoten de lazerstralen trefzeker door de verschillende ruimtes van dit tot dancing omgetoverde zwembadcomplex. Onze studenten genoten, ze werden opgenomen in de cadans van trillende bassen. Taal was plots geen barrière meer, luider spreken aangevuld met gebaren zorgde voor contacten over de grenzen heen. De muziek zweepte op en zelfs de minder goden van de dansvloer dreven mee op de hoge en lage tonen die het hele complex vulde.
Toen de avond op zijn einde liep en het afscheid naderde werden de prille contacten verbroken. Adressen werden uitgewisseld, voornemens gemaakt en innige omhelzingen voor de eeuwigheid in het geheugen gegrift. Wij als begeleiders waren apetrots en onbeschrijfelijk tevreden, iedereen had genoten maar iedereen was ook netjes op tijd. In opperbeste stemming wandelde het gezelschap, door de sneeuw, naar de wachtende bus. De warme herinneringen waren voldoende om de kou te trotseren. Ondertussen was de nacht al ver gevorderd en de stilte, noodzakelijk in een hotel, keerde spoedig weer.
Verslag 5
Donderdagnacht 23u40:
In de bus richting Essen
De afgelopen nacht was voor de meesten onder ons kort. Maar niet tegenstaande de zeer beperkte rustperiode waren al onze studenten weer keurig op tijd aan de bus. Dit keer met pak en zak. We konden iedereen ook de hotelborg terugbetalen, een leuk zakcentje voor de winkelmiddag.
Het bezoek aan de verschillende synagogen was taai. In het begin konden beide gidsen iedereen nog boeien. Het joodse kerkhof, de tentoonstelling met kindertekeningen uit Terezin, de joodse leefgewoontes en het interieur van de tempels werden met interesse bekeken. Nadien nam de vermoeidheid duidelijk toe en de leergierigheid af.
Iedereen was dan ook opgelucht om aan de kruidtoren het startschot voor een winkelmoment te horen.
Op het eind van de middag waren we opnieuw blij verrast toen de ganse groep weer keurig op tijd aan het representatiehuis stond te wachten, je zou er haast emotioneel van worden.
De avondmaaltijd in een typisch Praagse kelderrestaurant begon met een plaatselijk gerecht.
Zureck, een dikke groentesoep met champignons, aardappelen en een half ei werd voor ons geplaatst. Het zag er goed uit maar de zure smaak was voor ons niet alledaags. Toch proefde iedereen en een aantal onder ons vonden te soep best te genieten. De rest van de maaltijd was beter op onze Westerse smaakpapillen afgestemd.
De laatste activiteit van deze reis wachtte op ons, “The Black Theater”. We wisten niet wat ons te wachten stond. Maar toen de muziek in het gezellige theater begon en de dansers over het podium zweefde raakte iedereen in de ban van dit spektakel. De fluo oplichtende figuren en attributen namen ons samen met de dansers mee in een wervelende show. De ene lachsalvo overstemde de andere. Toen een van onze dappere studentes mee op het podium klom was de zaal te klein. Wij mochten als begeleiders nog even een fluo paard mennen en sloten zo een prachtig avond af.
Ondertussen was het, net zoals voorspeld, hard beginnen sneeuwen. De bus stond vlakbij geparkeerd maar de korte afstand was toch voldoende om ons in sneeuwmannetjes te veranderen.
Iedereen zat op de bus, afscheid van Gontran, hij had onze reis tot een succes gemaakt.
Langzaam maar zeker kroop de bus door de besneeuwde straten van Praag, het zou voor de chauffeurs een vermoeiende tocht worden. De meesten onder ons dommelden in. Sommige droomden over thuis anderen dachten met weemoed aan de voorbije dagen. Wij waren tevreden dat iedereen weer heelhuids op de bus zat en trots op deze groep schitterende Praag reizigers.
UYD
